Anka w menopauzie

To ja… Ania. Witajcie na pokładzie perimenopauzy!

Chwilę temu skończyłam 44 lata. Perimenopauza rozkręciła się już na dobre.

Myślę o tej liczbie i... raz jestem załamana, że to już, że moje życie jest bliższe końca niż początku, a z drugiej strony przepełnia mnie czysta radość. Bo faktycznie: teraz już mogę wszystko i nikt mi – przysłowiowo – nie podskoczy. I tak, te wahania humoru to pewnie hormony...

Jestem szczęśliwa. Mam wspaniałą rodzinę, cudownego psa, dach nad głową, etat – można by rzec: spokojne, normalne życie. A z drugiej strony czasami nic mi się nie chce, wkurza mnie monotonia codziennych czynności i szukam w głowie sposobu na jeszcze szczęśliwsze życie. To zapewne też hormony...

Ćwiczę, chodzę na spacery, jem zdrowo w tygodniu i wypijam 2,5 litra wody dziennie. Ale przychodzi taki moment, że zjadam na raz litr lodów. To też na pewno te hormony!

I mogłabym tak mnożyć przykłady, ale to nie ma sensu. Właśnie dlatego, że życie Ci ucieka, kobieto, i szkoda go na rozmyślanie o tym, co nieuniknione.

Lepiej wykorzystać ten czas na zmianę tego, co możliwe:

• Posłuchać siebie.

• Brzydko mówiąc – „olać” to, co ciągnie nas w sidła depresji i łóżka z kołdrą.

• Zadbać o odżywienie i pielęgnowanie swojego ciała.

• Znaleźć czas dla swojego towarzystwa, zamiast robić wszystko tylko dla innych.

Popatrz sobie czasami w oczy i powiedz coś dobrego samej sobie.

To ja… Ania. Odpowiedzialna za siebie, kapitan na morzu własnego życia.

A hormony? To tylko płotki pływające dookoła, które nie mają możliwości wejść na Twój statek. No chyba, że sama je tam wciągniesz.

Więc, piękna kobieto – zapraszam Cię na mój pokład perimenopauzy. Płyńmy razem!